آخرین دانه ی شن

& 36

آمدن کسی را انتظار نمی کشم

به خودت نگاه می کنم

تاریکی

 

                                                                " علیرضا روشن "

 

& خالی

چند وقت است عابر این کوچه ها نشدم.

چند ماه است که دیگر اردیبهشت را در این کوچه ها ندیده ام ...

چقدر اهلیِ پاییز شده این قدم ها و قلمم.

باید از نو دوباره برخیزم و نفسی بکشم

هنوز زنده ام

و " باید " زندگی کنم

این سرنوشت من است تا آخرین شماره ی نفس هایم

و آخرین دانه ی این ساعت شنی که گاهی انگار یادش می رود بیفتد.

باید زندگی کنم

و زندگی گاهی اتاقی خالی می شود که تو را خفه می کند ... دل دل می کنی بروی!

آنقدر بروی که دیگر آن خالی را نبینی

سنگفرش و بند بندِ کوچه های اردیبهشتی می دانند که دیرگاهیست پرنده ی انتظار

از آشیانه ی چشمهای بانوی کوچه ها

پر کشیده است و رفته است ...

چقدر اتاقی خالی ام این روزها ...چقدر خالی ام

هوای پر زدن دارم از این اتاق، اما  آه ...

بال هایم ...

... بال هایم ...

 

                                                             " مریم توفیقی "

 

& پَر

 

به تو نگاه می کنم

تو نگاهم می کنی

می خندم ... نمی خندی

تو فقط نگاهم می کنی

به چشمهایم نه

به جایی نامعلوم مابین دو ابروی من

که پرنده ی خیالت را

از آنجا پر می دهی

به آسمانِ خیال چشمهایش ...

 

                                                         " مریم توفیقی "

/ 0 نظر / 38 بازدید