کوچه های اردیبهشتی

معبری که به تو می رساندم

بگو کجایی؟
نویسنده : مریم توفیقی - ساعت ۳:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱٦ بهمن ۱۳٩٤
 

♣ سلام ...

سلام گاهی اندوهی دارد به وسعت همه ی خداحافظی های عالم.

از سلام ها می ترسم.

از سلام ها می گریزم

سلام هایم را آهسته می گویم

مبادا وداعی زودهنگام در آن اطراف

به کمین خاطره هایم نشسته باشد ...

****

♣ بگو کجایی؟

این روزها همه در پی تو هستند! می خواهند بدانند کجایی؟

کجایی که نبودنت خاطر همه ی شهر را آشوب کرده و ندیدنت آسمان همه ی چشمها را بارانی؟

کجایی که نبودنت بغض را گریبانگیر این گلویی کرده که سالهاست روزه ی سکوت گرفته؟

من این روزها به جستجوی توام در میان کلماتی که قرن هاست رنگ و بوی تو را گرفته اند!

کلماتم هم پیدایت نمی کنند! کلماتم بغض کرده اند ! کلماتم پریشانند ...

بگو کجایی؟؟

****

♣ تا تو را دارم از مرگ چه باک؟

هیچ گاه از مرگ نترسیده ام که مرگ را اردیبهشتی نو نامیده ام!

اردیبهشتی که شاید کمی سوز زمستانی اش اشک را به چشمم بیاورد

ولی بهاری که در پسِ چشمهای یخ زده اش پنهان کرده ، تیر خلاصی تابستان را به قلب مردادی ام می زند!

هیچ وقت از مرگ نترسیده ام ، مرگ مرا به تو می رساند!

مگر می شود " تو " باشی و از مرگ ترسید حضرت مهر؟

 

                                                          " مریم توفیقی "

                                       تا هوای سلامی از پس اردیبهشتی نو ...


 
 
خواب ابدی
نویسنده : مریم توفیقی - ساعت ٩:٠٦ ‎ق.ظ روز ٦ دی ۱۳٩٤
 

♣ خدا به شانه هایم می زند این بار!

زمستان آمده؛

از برف خبری نیست.

آی مردم

خدا هرچه برف است در آسمان قلبم پنهان کرده!

زمستان آمده ؛

وقت به خواب رفتن فرا رسیده است؛

خوابی زمستانی

 که رویایش

دیدن بهار، در دنیای دیگر است ...

من چقدر دلتنگ این خواب ابدی ام، خدا می داند ....

 

 

.

                                                            " مریم توفیقی "


 
 
آغازم کن
نویسنده : مریم توفیقی - ساعت ۱۱:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۸ مهر ۱۳٩٤
 

♣ مثل پائیزی که ...

چه مهرِ ماهی ست این مهرماهِ پائیزی

تو هستی

آسمان ابری پائیز هست

و عشق

که در کوچه پس کوچه های دل من وتو

پرسه می زند

چه پائیزِ ماهی ست

این فصل نو

که آغازش به جشن خوشه چینی تردید بود و

پایانش به جشن آغاز من و تو وصل می شود

چه مهرِ ماهیست این مهرِ پائیزی

که در تمام لحظه های من

تو با چشمان مهربانت

تا همیشه ی عشق

به چشمهای منتظرم چشم دوخته ای  ....

 

♣ آغاز من باش

دوری سخت است وقتی دلت در بند تعلقی ست که دلِ دل بریدن از آن نیست

دوری سخت است وقتی عشق در حوالی دلت نگاه ت می کند و

تو باید به دستهایت بیاموزی که صبوری را مشق کند

چه مشق سختی ست

مشقِ صبوری و دوری از تو

حضرتِ مهر

پائیز که رفت

تو بیا

و زمستانم را گرم کن

با همان نگاهِ تیرماهی ات

که تیر خلاصی زد

به جسمِ بی جانِ تنهایی من ...

بیا و آغازم کن

در ابتدای فصلِ با هم بودنمان ...

 

                                                       " مریم توفیقی "

 


 
 
سی و سومین آغاز
نویسنده : مریم توفیقی - ساعت ٢:٢۱ ‎ق.ظ روز ۱٩ امرداد ۱۳٩٤
 

هوا هوای بهشت است ...

هوا را نفس بکش

بو کن

چه عطر اردیبهشتی می آید درین مرداد

هوا هوای عشق است

هوای پر زدن و رفتن ، رفتن و جا نماندن ...

در این هوای بهشتی ... چقدر تو را کم دارم

کمی نگاهم ... کمی صدایم ...

می شود ارباب؟؟

 

♣ انسان بودن

هر لحظه ی خدا هدیه ی گهرباریست برای ما

این را وقتی می فهمیم که رخت از دنیا بر می بندیم

وقتی فرصت برگشت و جبران گذشته ها را نداریم

و چشممان به فاتحه یی به دعایی خوش می شود.

انسان

ناسپاس ترین مخلوق خداست

که در زمان زنده بودن مدام حرف رفتن می زند

نه ماندن و عبادت خدایی که او را " انسان " آفرید.

هر لحظه ی خدا عبادت است

اگر مومن به انسان بودنمان شویم.

و من سی و سه سال از خدا هدیه گرفتم

و چقدر ناسپاس بودم از بودنم

به الف انسانیت نرسیده ام هنوز ...

چقدر ندیدمت خدا ...

چقدر کم گذاشتم برایت

ممنونم که با همه ی ناسپاسی

سی و سه مرداد را در سرنوشتم ثبت کردی ...

 

♣ نگاهم می کنی؟

این روزها عجیب هوای کربلا دارم

هوای شبهای بین الحرمین و نسیم خوش نجف و کربلا

هوای نفس کشیدن عطر حرم را

این روزها

دلم هوایی شده ...

نگاهم می کنی آقا؟؟


 

 

                                                         " مریم توفیقی "

                                                         نوزدهم اَمرداد 1394